Skip to: site menu | section menu | main content

 

 
Currently viewing: www.ezzulia.nl » Uitgelicht





Door Jürgen Joosten

(Secretaris van het Genootschap Nederlandse Misdaadauteurs
en
Redactie Ezzulia)












 

 

HERINNERINGEN AAN PAUL GOEKEN # 8

PAUL GOEKEN

Door Jürgen Joosten

23 juni 2011 |

Een sms’je… stilte… lange stilte, voor altijd.

Nooit meer samen eten, nooit meer herinneringen ophalen. Niet dat het er de laatste tijd van gekomen is, maar in het recente verleden met een zekere regelmaat. Paul Goeken was naast een - naar mijn mening - steeds beter wordende schrijver vooral een hartelijke man. Recht voor zijn raap en van alles op de hoogte. Ondanks dat hij niet in Nederland woonde. Een eerlijke vent, liefhebber van een biertje en zijn shag. Mijn liefde voor de Nederlandse misdaadromans heb ik mede aan Paul te danken. Hij spoorde mij aan meer met deze boeken te gaan doen. Ik kwam regelmatig op het forum van Crimezone en promootte daar de Nederlandstalige misdaadroman. Naast Baantjer, Roel Janssen en Felix Thijssen kende ik nog niet zo heel veel andere Nederlandse auteurs. Maar daar kwam snel verandering in. Op advies van Paul Goeken las ik de boeken van Simone van der Vlugt, Saskia Noort en Esther Verhoef. Een nieuwe wereld ging voor mij open en een liefhebberij was geboren. Allemaal dankzij Paul Goeken.

Elk jaar als hij een bezoekje bracht aan zijn uitgever (nadat Van Buuren ermee was gestopt werden de boeken van Paul uitgegeven door AW Bruna), gingen wij ergens eten. Bijpraten over Nederlandstalige thrillers, nieuwe auteurs en ook over Paul zijn werk. Ik was en ben een groot fan van zijn boeken. Paul was een rasverteller, die verhalen schreef binnen zijn verhalen. Zo zit in de herdruk van Camouflage (verscheen bij AW Bruna als pocket) een mooi hoofdstuk dat feitelijk een losstaand verhaal is. Verstopt midden in het boek.
Genieten…

Tijdens die etentjes met Paul heb ik leuke dingen meegemaakt.
Herinneringen.
Zo hebben wij een keer gegeten bij een Wok restaurant in Amersfoort. Omdat Paul het eten een beetje flauw vond moest er veel saus bij. “Heerlijk zeg, vooral die saus.” Maar dat heeft hij geweten ook. Paul moest namelijk de volgende dag zijn boeken signeren op een duikbeurs. Enkele dagen later kreeg ik enkele boze mailtjes vanuit Gran Canaria. Paul ging nooit meer met mij uit eten. Het signeren op de duikbeurs was namelijk geen succes geweest. Volgens alle aanwezigen stonk hij dusdanig naar knoflook dat het onmogelijk was een gesprek met hem te voeren. Enkele standhouders hadden hem ook steeds pepermuntjes gebracht om die vreselijke geur te maskeren. Maar na een paar dagen werden de mailtjes weer wat milder, maar we zouden nooit meer gaan wokken.

Het jaar daarop, op een warme zomeravond, kozen we voor een Grieks restaurant. En Paul beloofde geen knoflooksaus te nemen. We kozen ervoor, vanwege het mooie weer, om op het terras te gaan eten. Maar langzaam kwamen er dreigende wolken in zicht en enkele druppels regen beloofden al snel niet veel goeds. Maar gelukkig begonnen de obers de waterdichte parasols aan elkaar vast te maken en zodoende kon er eigenlijk niets gebeuren. Paul grapte dat het met mij nooit saai was. Herinneringen aan ‘het knoflookincident’ werden opgehaald. Ondertussen begon het hard te regenen en bleek één van de parasols niet bestand tegen al dat water. Ik bleef keurig droog, maar Paul kreeg de volle lading over zich heen toen de parasol het begaf. Hij had geen droog stukje kleding meer aan zijn lijf en zelfs zijn shag was nat. We hebben het er later nog vaak over gehad en er steeds weer om gelachen. Hij kon het zelf ook mooi vertellen.

Tot slot nog een laatste herinnering aan Paul Goeken. Hij noemde mij altijd “De Reiziger”. Ik werkte toen in Leiden en woonde niet echt in de buurt. Tevens was ik voor mijn werk veel weg en reisde doorgaans met het openbaar vervoer. Kon ik lekker lezen. Die bijnaam heb ik voor hem altijd gehouden, ook toen ik later veel minder vaak de trein nam. Ik bleef voor Paul altijd De Reiziger. In de Nederlandse misdaadromans heb ik mijn eindstation gevonden. Maar Paul… mag ik je die naam nu teruggeven?

Goede reis!

 


Zie ook:

Kijk hier | Herinneringen aan Paul Goeken # 1

Kijk hier | Herinneringen aan Paul Goeken # 2

Kijk hier | Herinneringen aan Paul Goeken # 3

Kijk hier | Herinneringen aan Paul Goeken # 4

Kijk hier | Herinneringen aan Paul Goeken # 5 

Kijk hier | Herinneringen aan Paul Goeken # 6 

Kijk hier | Herinneringen aan Paul Goeken # 7

Kijk hier | Herinneringen aan Paul Goeken # 8

Kijk hier | Paul Goeken was Suzanne Vermeer

 



Reageer op dit artikel

Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt over Paul Goeken.

Kijk hier voor dit topic op het Ezzulia forum



 

 

 

Terug naar boven

Terug naar boven