Skip to: site menu | section menu | main content
Leestip van Beldaran # 322
Rick Riordan weet sinds 2005 met de vijfdelige jeugdboekenserie
Percy Jackson en de Olympiërs een wereldwijd publiek aan te spreken. Delen uit
de serie stonden lange tijd bovenaan de bestsellerlijst van de New York Times.
Het eerste deel, De Bliksemdief, is verfilmd door regisseur
Chris Columbus, het meest bekend van de Harry Potterfilms The
Chamber of Secrets en The Sorcerer’s Stone, met in de
hoofdrollen Uma Thurman, Pierce Brosnan en Logan Lerman. Inmiddels is ook het
tweede deel van de vervolgserie, Helden van Olympus, in een Nederlandse
vertaling verschenen: De zoon van Neptunes, het vervolg op
De verloren held.
Rick Riordan
De Zoon van Neptunes
(2013)
25 april 2013 | De Leestip van Beldaran
Zeven halfbloeden geven aan de roep gehoor, aan storm of vuur
gaat de wereld teloor. Met een laatste ademtocht wordt bezegeld de eed, en bij
de Deuren des Doods staat de vijand gereed. In De verloren held
zijn drie van de zeven halfbloeden achter hun angstaanjagende opdracht gekomen,
maar wie zijn de andere vier? Jason, Piper en Leo breken zich constant het hoofd
over deze vraag. Een deel van het antwoord lijkt gegeven te worden als ene Percy
Jackson in een Halfbloedkamp opduikt. Het gerucht doet de ronde dat hij de zoon
van Neptunus is, maar meer dan alleen zijn eigen naam lijkt Percy niet te weten.
En kan het echt waar zijn dat de levende dode Hazel en de onvoorstelbare kluns
Frank ook met de profetie te maken hebben?
‘De vrouwen met het slangenhaar begonnen Percy op zijn zenuwen te
werken. Ze hadden drie dagen geleden al dood moeten gaan toen hij ze in de
Koopjesmarkt van Napa onder een krat bowlingballen had bedolven. Ze hadden twee
dagen geleden dood moeten gaan toen hij ze in Martinez met een politieauto had
overreden. En ze hadden zéker dood moeten gaan toen hij ze vanochtend in Tilden
Park hun hoofd had afgehakt. Hoe vaak Percy ze ook had gedood en ze in een
hoopje gruis had zien veranderen, telkens kregen ze als grote boosaardige
stofvlokken hun gedaante weer terug. En steeds wisten ze hem weer in te halen.
Boven op de heuvel bleef hij staan om op adem te komen. Hoe lang was het geleden
dat hij ze voor het laatst had gedood? Misschien twee uur. Langer leken ze niet
dood te willen blijven. De afgelopen dagen had hij nauwelijks geslapen. Hij had
gegeten wat hij maar te pakken kon krijgen: uit een automaat, oudbakken bagels,
zelfs een fastfoodburrito, wat een nieuw persoonlijk dieptepunt was. Zijn kleren
waren gescheurd, zaten vol met brandgaten en waren nat van het monsterkwijl. Hij
had het alleen maar zo lang overleefd doordat de twee dames met slangenhaar –
‘Gorgonen’ noemden ze zichzelf – hem blijkbar ook niet konden doden. Hun klauwen
kwamen niet door zijn huid heen. Hun tanden braken af als ze hem probeerden te
bijten. Nog even en hij zou van uitputting neerstorten. En hoe moeilijk het ook
was om hem te doden, dan zouden de Gorgonen ongetwijfeld een manier vonden om
het voor elkaar te krijgen.’
Zie ook
http://www.rickriordan.com/home.aspx
Kijk hier voor de Leestip van Beldaran op het forum.