Ezzulia interview
Carry Slee
Door Natasza Tardio | Ezzulia.nl
18 augustus 2009 | De negentienjarige Bo begrijpt er helemaal niets van als haar vriend Joep ineens een punt achter hun relatie zet. Als haar ergste woede is gezakt, vraagt ze zich af waarom hij haar heeft gedumpt en aangespoord door haar vriendin Anouk gaat ze hem zoeken. Joep blijkt echter spoorloos verdwenen.
Met Bangkok Boy schrijft Carry Slee
haar eerste roman voor 16 jaar en ouder. Een verhaal waarin verlies, hoop,
vergeving, liefde, trouw, maar vooral de weg naar volwassenheid met een virtuoze
pen wordt beschreven. In een kort interview sprak ik met Carry Slee over
haar nieuwste roman, de thema’s die ze in Bangkok Boy bespreekt, haar
manier van schrijven en natuurlijk de uitdaging om voor een nieuwe
leeftijdscategorie een roman te schrijven.
"Jongeren van vandaag willen zelf alles ondervinden"
Dit is de eerste keer dat je een boek schrijft voor jongvolwassenen (16+). Hoe kwam je op het idee om dit te proberen en waarin verschilt het schrijven tussen deze twee leeftijdscategorieën?
Normaal schrijf ik voor 12+ of voor volwassenen, een roman voor 16+ had ik nog
nooit geschreven, maar het leek mij leuk om juist voor die groep die mijn 12+
boeken waren ontgroeid een roman te schrijven. Veel van mijn fans vroegen hier
ook om en nu kunnen ze door lezen als ze dat willen. Ook zocht ik naar een
nieuwe uitdaging en 16+ was de enige leeftijdscategorie waar ik nog niets voor
had. Uit deze uitdaging is Bangkok Boy voortgekomen. Voorheen was 12+
echt mijn favoriete leeftijd om voor te schrijven, maar nu vind ik 16+ ook erg
leuk om te doen, hoewel het zeer verschilt van 12+. Het is een compleet andere
leefwereld, er moet echt seks en drugs in en ook de taal die wordt gebruikt is
anders. Ook is het erg belangrijk dat je bij deze leeftijd vaart in het verhaal
brengt, deze leeftijd heeft dat nodig. Niet teveel uitweiden, want dan haken ze
af. Hun wereld is supersnel.
Zou je iets kunnen vertellen over jouw manier van schrijven?
Ik ben een vrij intuïtieve schrijver. Meestal weet ik wel het grote thema, maar
hoe het afloopt, nee dat weet ik echt niet. Ik heb wel eens een roman van A tot
Z bedacht en ben pas daarna gaan schrijven, maar eerlijk gezegd zijn dit niet de
mooiste boeken. Als ik het grote thema weet schrijf ik eerst alles met pen en
pas aan het einde ga ik tikken. Elles, mijn partner, leest elke dag en ik lees
dan voor. Mijn probleem is dat ik vaak te weinig vertel en door het te delen kom
je hier dan achter. Het resultaat is dat het verhaal hierdoor rijker wordt.
Uiteindelijk heb ik een half jaar aan het boek gewerkt, wat voor mijn doen lang
is. Meestal schrijf ik een boek in ongeveer drie maanden.
Je hebt je voor dit boek moeten verdiepen in de leefwijze, mentaliteit en cultuur van hedendaagse jongeren. In hoeverre verschilt hun leef- en denkwijze van die van jezelf toen je op die leeftijd was?
Er zijn zeker grote verschillen te vinden. Wat mij het meest verbaasde is toch
wel dat alles uitgeprobeerd moet worden. Drugs, seks en ga maar door. Jongeren
van vandaag willen zelf alles ondervinden. Ook werken ze allemaal, want ze
moeten geld uitgeven. Ergens vind ik dat ook wel leuk en denk ik dat het ook
goed is om naast de studie te werken. Toen ik opgroeide waren studenten nog arm,
die is nu zeker niet meer het geval.
In Bangkok Boy spelen Bo en Joep beiden een hoofdrol, hoewel Bo een meer actieve rol speelt (zij vertelt ons wat) en Joep een meer passieve rol (wij aanschouwen wat er is gebeurd en proberen daarmee zijn eerdere acties/handelen te verklaren). Ook komt de lezer er pas laat achter dat Joep erg ziek is. Waarom heb je gekozen voor deze opzet?
Ik heb heel bewust voor deze opzet gekozen. Door Bo en Joep hun eigen stem en vertelwijze te geven heb ik geprobeerd om de lezer informatie te geven vanuit verschillende perspectieven. In een eerdere versie liet ik de lezer al vroeger in het verhaal weten dat Joep ziek was, maar ik besloot uiteindelijk om dit er toch weer uit te laten. Ik wilde de lezer zelf de mogelijk geven om dit te ontdekken. Ik gaf wel telkens hints, maar in tegenstelling tot volwassen lezers, lezen veel jongeren hier nog overheen en denken dan pas later: ‘Oh ja!’
Ook schroom je niet om in jouw roman zware onderwerpen zoals verlies, eenzaamheid, dood, ziekte en armoede, vermengd met levenslust, liefde, hoop en barmhartigheid te vermengen. Diepgaande thema’s die je op de één of andere manier luchtig hebt benoemd. Hoe ben je eigenlijk tot dit verhaal gekomen?
Ik heb mij allereerst verdiept in de leeftijdsgroep en in het bijzonder wat hen
bezighoudt. Dan kom je er al snel achter dat de liefde een grote rol speelt in
hun levens en in het bijzonder het verlies hiervan. Daarna kwamen de ideeën
vanzelf. Voor dit verhaal in het bijzonder vond ik het te gemakkelijk om de
jongen overal de schuld van te geven, dat zou te eenzijdig zijn, maar zeker zijn
gebeurd wanneer ik Joep geen eigen stem had gegeven. Wel heb ik eerst alles van
Bo geschreven. Ook waren bepaalde thema’s belangrijker dan andere, zoals
bijvoorbeeld het thema adoptie. Dit speelde voor mij eigenlijk een bijrol. De
ziekte was daarentegen veel belangrijker. Mijn jongste dochter had in haar klas
een meisje dat is overleden. Dat was zeer schokkend. Deze emotie vond ik dus
heel belangrijk.
Zowel Joep, maar in het bijzonder Bo zijn zeer uitgesproken jongeren. Zijn deze karakters puur fictief of heb je uit voorbeelden kunnen putten?
De karakters zijn zeker fictief, maar ik heb zelf twee dochters, Nadja en Masja
en één van mijn dochters zit op de kunstacademie. Natuurlijk geeft dat
inspiratie voor de karakters uit Bangkok Boy, maar ik kies voornamelijk
wat het leukste is voor het verhaal. Wel ben ik altijd bang dat ik teveel zeur
en te weinig meegeef in het verhaal. Wat ik heel belangrijk vind is dat jongeren
die eigenlijk niet zo van lezen houden door mijn romans aan het lezen slaan,
daarom is het des te belangrijker dat ik mij in hun wereld en manier van praten
en leven verdiep. Zodat ze zich kunnen associëren met de karakters in mijn
boeken.
Wat heb je met dit verhaal aan de lezer willen meegeven?
Wat ik voornamelijk heb willen meegeven is de liefde, hoe mooi deze is en trouw
in het bijzonder. Maar ook de vriendschap, dat je er toch voor elkaar mag zijn,
wat er ook gebeurt. Wat ik zelf ook belangrijk vind is het delen en in het
bijzonder het niet delen. Hoe is het als je geliefde iets niet met je deelt en
hoe ga je daarmee om. Wat roept dit in jezelf op en wat doet het met de persoon
die niet kan delen, zoals Joep.
Je schrijft overal heel openlijk over, maar zijn er voor jou ook thema’s die taboe zijn of waarover je nooit zou kunnen schrijven?
Jazeker. Ik zou bijvoorbeeld nooit over oorlog kunnen schrijven. Ik vind dat zo
erg, dat ik daar niet eens over durf te schrijven, maar dat is eigenlijk wel het
enige. Verder ken ik eigenlijk geen taboes.
Wat kunnen we in de toekomst van jou verwachten?
Momenteel werk ik weer aan een volgend deel van Dat heb ik weer. En daarna ga ik weer een boek voor jongvolwassenen schrijven. Ook zou ik heel graag weer eens iets voor volwassenen willen schrijven, maar eerlijk gezegd heb ik nog geen concreet idee, dus veel kan ik daar nog niet over vertellen.
Foto: Daan Brand
Bangkok Boy
Auteur: Carry Slee
Uitgeverij FMB
ISBN:
978 90 499 2372 3
Paperback
Prijs:
15,95
De negentienjarige Bo
heeft een relaxed leven. Ze studeert Nederlands in Amsterdam (maar niet
al te fanatiek), heeft een knappe vriend (de kunstzinnige Joep) en kan
het goed vinden met haar kamergenote Anouk (met wie ze ook veel ruzie
maakt). Niks aan de hand dus. Tot dat Joep haar ineens dumpt. Bo blijft
gekwetst en boos achter, maar niet voor lang. Aangespoord door Anouk
gaat ze Joep zoeken om hem te confronteren met die ene dringende vraag:
waarom? Tot Bo's verbazing blijkt Joep spoorloos verdwenen. Niemand weet
waar hij is, zelfs zijn beste vriend niet. Het enige teken van leven is
een kaart uit Bangkok, die Joep naar zijn adoptieouders heeft gestuurd.
Is hij op zoek naar zijn roots? Of heeft hij jarenlang met een knappe
Thaise gechat en wil hij haar nu in het echt ontmoeten? Vastberaden dit
tot op de bodem uit te zoeken, reizen Bo en Anouk hem achterna. Ze raken
verzeild in een avontuur met verstrekkende gevolgen.
Wil je reageren op dit interview?
Dat kan op het forum van Ezzulia, waar een apart topic is aangemaakt
voor de discussie over dit interview met - en de boeken van - Carry Slee.
Kijk
hiervoor op ons boekenforum.
Interviews
Op Ezzulia staan veel interviews en iedere week komen daar weer nieuwe bij. Kijk hier voor het overzicht van Kort & Krachtig en hier voor de grotere interviews.